Rectumkanker dMMR/MSI-H stadium II/III - Neoadjuvante immunotherapie, droom of werkelijkheid?
De eerste resultaten van een Belgische studie bevestigen de spectaculaire resultaten die worden behaald met een PD-1-antagonist als neoadjuvante behandeling bij rectumkanker dMMR/MSI-H stadium II/III. Vijf van de zes patiënten hebben op de behandeling gereageerd zonder radiotherapie, chemotherapie of chirurgie. De follow-up is nog te kort, maar het ziet er dus naar uit dat het paradigma bij die patiënten totaal zal veranderen, waardoor die patiënten de bijwerkingen van radio-chemotherapie (neuropathie, infertiliteit ….) en de sequelae van chirurgie (abdominoperineale amputatie, definitieve colostomie) kunnen worden bespaard. Een samenvatting van de uiteenzetting van dr. C. Claeys (KULeuven).
De laatste jaren is het genezingspercentage bij rectumkanker stadium II/III met een deficiëntie mismatch repair (dMMR)/hoge microsatellietinstabiliteit (MSI-H) verbeterd dankzij radiotherapie, chemotherapie en chirurgie. Daarmee bedraagt de ziektevrije overleving na 3 jaar 77%. Op zich een fraai resultaat, ware het niet dat de patiënt daar een prijs voor moet betalen in de vorm van bijwerkingen en sequelae van het darmkanaal, die belangrijke invloed hebben op de levenskwaliteit. Vandaar het idee om enkel radio-chemotherapie toe te passen en het rectum te sparen. Volgens de OPRA-studie is dat een goed idee: bij 59% van de patiënten die werden behandeld met chemo-radiotherapie en daarna chemotherapie, hoefde niet te worden overgegaan tot chirurgie. Een volgende stap zou kunnen zijn een neoadjuvante immunotherapie, en radiotherapie, chemotherapie en chirurgie enkel na tumorprogressie. Argumenten daarvoor zijn: 1) kankers met een hoge MSI zijn gevoeliger voor immunotherapie, 2) bij de 5-10% van de patiënten met een rectumkanker dMMR/MSI-H moet nagenoeg altijd een proctectomie worden uitgevoerd, en 3) het percentage langdurige respons bij gemetastaseerde colorectale kanker dMMR is hoger met een PD-1-antagonist dan met chemotherapie (KEYNOTE-177).
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen