Euthanasie in België: tussen stille veranderingen en hardnekkige grijze zones (Dr. Cosyns)
Twintig jaar na de invoering ervan is de Belgische euthanasiewet ingrijpend veranderd, zowel wat betreft de praktijk als het profiel van de betrokken patiënten. Hoewel de wet de medische handeling heeft veiliggesteld, roept ze vandaag de dag nieuwe vragen op, met name rond multipathologie, cognitieve stoornissen en verzoeken buiten de terminale fase, die vragen om een grondige evaluatie en een hernieuwd maatschappelijk debat.
Op 16 mei 2002, na vele hoorzittingen en commissievergaderingen, wordt de ‘wet betreffende euthanasie' (euthanasiewet genoemd) ook in de Kamer van het Belgische parlement goedgekeurd. De paarsgroene meerderheid haalt het onder het motto: beter een beperkte onvolmaakte wet dan geen wet.
Er volgt geen applaus zoals bij de stemming van de ‘abortuswet' in 1990. Op 28 mei zal de koning zijn gewetensnood opzijzetten en de wet ondertekenen om in het staatsblad te kunnen verschijnen op 22 juni en in voege te treden op 23 september. Op 30 september 2002 sterft Mario Verstraete die als eerste patiënt, lijdende aan multiple sclerose, met een orale barbituratensiroop van de wet gebruik maakt.
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen
MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.
