“Vanochtend huil ik”: getuigenissen van Franse zorgverstrekkers in de strijd tegen het coronavirus

"We zijn bang omdat we niet weten wat ons deze week en in de maand april te wachten staat", zegt prof. Elie Azoulay. Haar intensive care in het Hôpital Saint-Louis in Parijs heeft haar opvangcapaciteit met 50 bedden verhoogd (en die liggen al vol) om slachtoffers van het coronavirus op te vangen. "Je opent bedden en die liggen meteen weer vol."

"Ze zijn bang voor zichzelf, hun dierbaren en de mensen van wie ze houden, bang dat er iets zou gebeuren, bang dat ze overweldigd zullen geraken. Maar ze blijven er stoïcijns kalm bij. Ze geven blijk van waardigheid. Ze dwingen effenaf respect af. De verpleegkundigen hebben mijn ogen geopend", vervolgt hij.

"Vanochtend heb ik gehuild"

"Vanochtend bij het opstaan heb ik gehuild. Ik heb gehuild tijdens het ontbijt. Ik heb gehuild terwijl ik me aan het klaarmaken was. In de kleedkamer van het ziekenhuis droog ik mijn tranen. Ik adem in. Ik adem uit. Ook de mensen in hun bed huilen en ik droog hun tranen", aldus Elise, verpleegster aan het CHU van Besançon, op Facebook. Ze heeft het er moeilijk mee: ze is enerzijds de verzorgster die troost, maar anderzijds staat ze zelf bijna op instorten zodra ze weer thuiskomt.

"Er wordt gesproken van golf, tsunami. Per definitie betekent dat dat je gaat overweldigd worden, dat de spoedafdeling je gaat oproepen. En dan is er de angst dat je drie patiënten op brancards moet zeggen: er zijn geen bedden meer", zegt dr. Benjamin Davido, medisch directeur van het ziekenhuis Raymond-Poincaré in Garches, dat beschikt over 26 intensivecarebedden.

En er is de angst dat mensen van het eigen zorgteam moeten worden opgenomen. We hebben het daarover gehad. We gaan dus onze eigen mensen moeten verzorgen, wat niet wenselijk is op ethisch vlak. Iedereen beseft dat en begint dat nu te verwoorden."

De psycholoog van het ziekenhuis, die zich normaal bezighoudt met patiënten, houdt zich nu vooral bezig met het personeel.

In het CHU van Clermont-Ferrand had psychiater Julie Geneste al ruim voor de "stormloop" een platform voor psychologische begeleiding opgericht. Naast de angst "om er niet te geraken" geven de eerste oproepen al aan "dat er onzekerheid is, dat ze het moeilijk hebben met de angst van hun naaste familieleden, dat ze bang zijn om ze te besmetten …."

Iedereen is onzeker, zegt ze. "Niemand kan beweren dat hij dat niet is. Het is iets nieuws, iets wat onze generatie nog nooit heeft meegemaakt."

"We zijn daar niet op voorbereid", bevestigt Etienne (voornaam op diens verzoek veranderd), een jonge ziekenhuisarts in de streek van Parijs, van wie een patiënt werd geweigerd op de intensive care. "We zijn allemaal bang voor wat er gaat gebeuren, we zijn niet goed uitgerust, we zijn allemaal angstig. Sommige collegae zijn in een toestand van stupor en zetten hun werk stop omdat hun familie bang is."

"Dubbele druk"

Nicolas Dupuis, psycholoog verbonden aan het platform Pro-consult, dat gezondheidspersoneel ondersteunt, krijgt veel oproepen vanuit heel Frankrijk, "vooral van kleine ziekenhuizen en Ehpad", zegt hij: "Veel jonge mensen weten niet hoe ze zich moeten gedragen".

Vaak is het de druk van de familie die hen ertoe aanzet ons te telefoneren, bevestigt hij. Er is dus een dubbele druk: de druk van de dienst en die van de familie, ook binnen koppels. Bij een verpleegster is het de partner die haar onder druk zet om zich te ontkleden zodra ze thuiskomt, en "haar het hele weekeinde terechtwijst als ze aan haar gezicht komt, hoewel ze thuis is en propere handen heeft". In andere gevallen zijn dat de ouders of de kinderen. "Mijn dochter van 7 jaar heeft me gezegd: ‘Mama, als je ziek bent, mag je niet naar huis komen'", vertelde een ziekenverzorgster.

Gemiddeld krijgt het platform 1100 oproepen per week. Vorige week waren het er meer dan 200 per dag.

Fanny Weytens, psychologe, die het luisterprogramma "PsyForMed" (www.psyformed.com) op touw heeft gezet, voorziet ook ondersteuning op lange termijn. "Waar we erg bang voor zijn: decompensatie na de crisis, posttraumatische stress en een zeer sterke stijging van het aantal gevallen van burn-out", zegt ze.

"Ik denk na: hoelang ga ik dat helse ritme nog kunnen volhouden", vervolgt Elise uit Besançon. "Dan adem ik in en uit en hoop ik."

Aanpassing van een artikel dat door de AFP gepubliceerd werd. 

MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.