Al behandelde gemetastaseerde HER2+ borstkanker: de tweedelijnstherapie verandert (ESMO 2021)

Voor het congres van de ESMO 2021 en meer bepaald sinds de publicatie van de resultaten van de CLEOPATRA-studie in 2014, bestond de eerstelijnstherapie bij een gemetastaseerde borstkanker (al gemetastaseerd op het ogenblik dat de diagnose van borstkanker werd gesteld, of recidief) uit een taxaan + de combinatie trastuzumab/pertuzumab. In die studie werd een stijging van de totale overleving met 15,9 maanden vastgesteld. De tweedelijnstherapie bestond uit emtansine (T-DM1), een middel gericht tegen de microtubuli, en dat op grond van de resultaten van de EMILIA-studie, waarin een verbetering van de progressievrije overleving en de totale overleving werd vastgesteld. Als derdelijns therapie waren meerdere opties mogelijk zoals trastuzumab + deruxtecan (T-DXd), een topo-isomerase I-remmer (op grond van de DESTINY-Breast01-studie, waarin een mediane progressievrije overleving van 19,4 maanden werd gemeten), tucatinib in combinatie met trastuzumab en capecitabine. Op het ESMO 2021 werden nu de resultaten van de DESTINY-Breast03-studie gepresenteerd (1), een studie die T-DXd heeft vergeleken met T-DM1 bij vrouwen met een gemetastaseerde HER2+ borstkanker.