De residuele cholesterol: een onafhankelijke cardiovasculaire risicofactor
De non-HDL-cholesterolconcentratie is een cruciale en onafhankelijke graadmeter bij evaluatie van het cardiovasculaire risico én is een therapeutische target. Een overzicht door Michel Hermans (Cliniques universitaires Saint-Luc, Bruxelles) tijdens de Rencontres d’Endocrinologie-Diabète.
De LDL-C is de belangrijkste risicofactor bij evaluatie van het cardiovasculaire risico in samenhang met de serumlipiden en de belangrijkste therapeutische target bij de behandeling van dyslipidemie. Maar zelfs bij behandeling met een cholesterolverlager is er nog een groot risico op hart- en vaataandoeningen, residueel risico genoemd, zelfs als de streefwaarde voor de LDL-cholesterol is bereikt. Het residuele risico op hart- en vaataandoeningen hangt vooral samen met apolipoproteïne-B100. Die apo-B100-lipoproteïnen bevatten veel triglyceriden (TG-rich lipoproteins ou TRL), VLDL (very low density), IDL (intermediate density) en chylomicronen. Die laatste meet je enkel na een maaltijd omdat ze snel worden gemetaboliseerd tot chylomicronresten, die snel door de lever worden opgenomen. HDL-partikels voeren de atherogene cholesterol van de perifere naar de lever, terwijl de ‘hepatofugale' lipoproteïnen (VLDL en -derivaten) meespelen bij de vorming van atheroomplaten. De non-HDL-cholesterol (non-HDL-C) weerspiegelt de totale hoeveelheid cholesterol in alle atherogene lipoproteïnen die als eiwitdeel apolipoproteïne (apo) B48/B100 bevatten (chylomicronen, chylomicronresten, VLDL, VLDL-resten, IDL en lipoproteïne (a) of Lp(a)).
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen
