Heinrich Schliemann wilde niks horen
Heinrich Schliemann (1822-1890) ontdekte de archeologische site van de stad Troje. Hij zwom vaak, zelfs in de winter, om in fysiek in vorm te blijven. Hij kampte de helft van zijn leven met oorontstekingen die evolueerden naar een geleidelijk gehoorverlies.
In 1886 leed hij aan acuut gehoorverlies en sloeg het advies van gerenommeerde artsen in de wind, die hem adviseerden om te stoppen met zwemmen. Vier jaar later verwijderde Hermann Schwartze, de pionier van de oorchirurgie, bij Schliemann grote exostoses uit beide oren en hij vergrootte de holte in het mastoïd aan linkerzijde. Na de operatie reisde Schliemann naar Leipzig, Berlijn en Parijs en dit ondanks de ijskoude temperaturen. Uit een brief die hij naar zijn vrouw had gestuurd, bleek dat hij vergeten was om zijn rechteroor met watten te beschermen. Zo werd hij doof, maar voor hem was dit niet een bijzonder ernstig probleem. Hij overleed op kerstdag 1890, enkele weken na de ingreep.
Vandaag zijn neus-, keel- en oorartsen er eerder van overtuigd dat de exostoses eigenlijk cholesteatoma waren. Dit zijn goedaardige, maar uitgebreide tumoren die het bot geleidelijk aantasten en een chronische ontsteking van het middenoor veroorzaken.
