25% van de Amerikaanse volwassenen met diabetes wordt behandeld met een GLP-1-receptoragonist
Volgens een studie van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) werd in 2024 meer dan een kwart (26,5%) van de volwassenen met diabetes in de Verenigde Staten behandeld met een injecteerbare GLP-1-receptoragonist.
De GLP-1-agonisten semaglutide en tirzepatide, die zijn goedgekeurd bij de behandeling van type 2-diabetes en sinds 2021-2022 ook bij de behandeling van obesitas, zijn onmisbaar geworden bij de behandeling van diabetes in de Verenigde Staten. Het National Center for Health Statistics (NCHS) voert elk jaar een enquête over de behandeling uit bij een representatief aantal Amerikaanse volwassenen. In augustus hebben de CDC de resultaten van die enquête gepubliceerd. Voor het eerst werd in 2024 aan de patiënten gevraagd of ze injecteerbare GLP-1-agonisten kregen om de glykemie te verlagen of om af te slanken. En het resultaat was opvallend: 26,5% van de Amerikaanse diabetespatiënten gebruikt dergelijke geneesmiddelen (27,2% van de vrouwen en 25,9% van de mannen).
Figuur uit de studie.1 GLP-1-agonisten volgens het geslacht en de leeftijd
Dat verschilde volgens de leeftijdsgroep: 25,3% van de diabetespatiënten van 18 tot 34 jaar, een derde van de patiënten van 50-64 jaar en 20,8% van de patiënten van 65 jaar of ouder gebruikten een GLP-1-receptoragonist.
Dat cijfer steeg ook met de body mass index (BMI): iets minder dan 17% van de diabetespatiënten met een normaal gewicht (BMI van 18,5 tot 24,9 kg/m²), 22,2% van de diabetespatiënten met overgewicht (BMI 25-29,9 kg/m²) en bijna een derde (32,4%) van de zwaarlijvige patiënten (BMI ≥ 30 kg/m²) gebruikten een GLP-1-receptoragonist.
Figuur uit de studie.1 Gebruik van GLP-1-agonisten volgens het gewicht.
De auteurs hebben ook de correlatie geanalyseerd tussen GLP-1-agonisten en andere antidiabetica. Bijna een derde (31,3%) van de volwassenen met diabetes die werden behandeld met insuline, en meer dan een kwart (28,1%) van de patiënten die orale antidiabetica innamen, kregen tevens een GLP-1-receptoragonist.
Figuur uit de studie.1 Gelijktijdig gebruik van GLP-1-agonisten en andere antidiabetica
Het NCHS stelt een snelle groei vast. In 2024 kreeg 26,5% van de volwassen diabetespatiënten een GLP-1-receptoragonist. In 2018 was dat 7,6% en in 2022 19,4%.
Bij analyse volgens de etnische herkomst hebben de vorsers vastgesteld dat Hispanische patiënten het vaakst (31,3%) een GLP-1-receptoragonist kregen en Aziatische patiënten het minst vaak (12,1%).
Ook zijn verschillen vastgesteld volgens het inkomen, maar die waren niet significant: 24,2% van de patiënten die net boven de federale armoededrempel (FPL) lagen, en 29,0% van de patiënten in welgesteldere categorieën.
Figuur uit de studie.1 GLP-1-agonisten volgens de etnische herkomst en het inkomen
In 5 jaar tijd is het percentage volwassenen met type 2-diabetes dat injecteerbare GLP-1-agonisten kreeg, gestegen met 155% (2018: 7,6% en 2022: 19,4%). Daardoor zijn de uitgaven voor die geneesmiddelen tussen 2018 en 2023 meer dan vervijfvoudigd, te oordelen naar de gegevens over de aflevering van geneesmiddelen in de apotheek of de levering van geneesmiddelen aan huis.
In de Verenigde Staten was de driemaandelijkse omzet van tirzepatide in de periode april tot juni 2025 voor het eerst hoger dan die van semaglutide (respectievelijk bijna 6,7 en 5,9 miljard USD). In de USA, vooralsnog de grootste markt voor die geneesmiddelen, is de concurrentie tussen de fabrikanten van GLP-1-agonisten bikkelhard. Nu die geneesmiddelen ook in meerdere andere landen en met name in Europa zijn goedgekeurd, zal het gewicht van de Amerikaanse markt in de totale omzet progressief dalen.
Bron:
