AHRE en antistollingstherapie: je hoeft je niet te haasten
De NOAH-AFNET 6-studie heeft de risico-batenverhouding van een orale antistollingstherapie onderzocht bij patiënten met episoden van atriale tachycardie die werden gedetecteerd door een defibrillator of een pacemaker, maar die niet werden gedocumenteerd met een ecg. Bij die patiënten kan een antistollingstherapie het risico op CVA verkleinen, maar anderzijds verhoogt die behandeling het bloedingsrisico. Veel artsen schrijven die patiënten uit voorzorg toch een antistollingstherapie voor, hoewel er geen gerandomiseerde klinische studies ad hoc zijn uitgevoerd en hoewel de ESC geen richtlijnen daarover heeft geformuleerd. Is dat een goed of een slecht idee? Het antwoord is te vinden in de NOAH-AFNET 6-studie, die prof. Kirchhof (Hamburg) heeft gepresenteerd op het ESC 2023. En dat antwoord is belangrijk voor de praktijkvoering.
Vaak wordt een atriumfibrillatie pas ontdekt naar aanleiding van een CVA. Een reden dus om preventief een orale antistollingstherapie voor te schrijven. Maar 10-30% van de patiënten vertoont korte, weinig frequente ‘atrial high rate episodes' (AHRE), die worden gedetecteerd door een ingeplant toestel (defibrillator, pacemaker, looprecorder). Die episoden doen denken aan een atriumfibrillatie, maar ze zijn kort en weinig frequent. Er is een risico op CVA, maar dat is kleiner dan bij een met een ecg gedocumenteerde atriumfibrillatie. De vraag rijst dan ook: "Moet je die patiënten al dan niet een antistollingstherapie voorschrijven, rekening houdende met het bloedingsrisico zoals beschreven bij patiënten met een ESUS of hartfalen? De ESC raadt aan dat geval per geval te bekijken. Er zijn nog geen gerandomiseerde klinische studies ad hoc uitgevoerd. Toch schrijven veel artsen een antistollingstherapie voor bij die patiënten. Is dat een goed idee of niet? Wat leert de NOAH-AFNET 6-studie?
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen