Covid-19: een Belgische arts getuigt over de huidige situatie in China
SHANGHAI 04/10 - Dr. Nathanael Goldman, een Belgische kinderarts gespecialiseerd in volksgezondheid, leeft en werkt in Shanghai, China. Hij heeft de coronacrisis in China van binnenuit meegemaakt. “Ik heb de stad niet meer verlaten sinds 30 januari. Het heeft meer dan 6 maanden geduurd voor onze familie eindelijk weer samen was na heel wat administratieve poespas in China en België en na zes geannuleerde vliegtickets.”
Ik heb vanmorgen een korte documentaire gezien over het antwoord van Taiwan op de bedreiging door een onbekend virus dat einde december 2019 is opgedoken in China. Een resoluut antwoord met cijfers die voor zich spreken: 23 miljoen inwoners en tot nog toe 513 gevallen en 7 sterfgevallen (0,3/miljoen). Ik zou ook Zuid-Korea (8/miljoen), Singapore (5/miljoen), Nieuw-Zeeland (5/miljoen), Japan (12/miljoen) en zelfs Australië (35/miljoen) kunnen vermelden.
In Europa gaat de sterfte van 8 per miljoen inwoners in Slowakije tot 1237/miljoen in San Marino. België, Spanje, het Verenigd Koninkrijk, Italië, Frankrijk en Nederland staan in de top 10 van de sterftetabellen. De sterfte per miljoen inwoners is er ongeveer 100-maal hoger dan in Aziatische landen, die nochtans dichter bij het epicentrum van de epidemie liggen.
Het recept voor dat succes is nochtans al oud en beproefd: de verspreiding van het virus in de bevolking vertragen met barrièremaatregelen, de gevallen en hun contacten opsporen en isoleren tot genezing. Het principe is eenvoudig, maar het is toch een zware onderneming, die heel wat politieke doortastendheid, samenwerking en coördinatie met tal van spelers in de maatschappij vergt, met inbegrip van vooral de algemene bevolking.
Eenzelfde vastberadenheid omp de epidemie te beteugelen is er in China, waar ik dit stuk schrijf. Maar zoals we hebben gezien, zijn er ook meerdere democratische landen die erin geslaagd zijn hun bevolking te beschermen en terzelfder tijd de economische kosten van de epidemie te beperken.
In Shanghai werd maandenlang een strikte lockdown opgelegd. Die maatregelen werden daarna versoepeld. Verdachte gevallen worden nu, 9 maanden na het begin van de epidemie, echter nog altijd strikt gevolgd en moeten in thuisquarantaine gaan. De scholen zijn pas in mei 2020 weer opengegaan, dus nadat de incidentie in heel China al bijna 2 maanden lager was dan 100 nieuwe gevallen per dag. Voordien hebben de plaatselijke en internationale scholen gezorgd voor afstandsonderwijs.
Vluchten naar China werden op 28 maart 2020 zonder verwittiging stopgezet voor internationale passagiers. Daardoor zijn we lange tijd gescheiden geweest van onze partner en onze kinderen die China hadden verlaten en weer naar het land wilden terugkeren gezien de lockdownmaatregelen en de onzekerheid over de nabije toekomst, ook op politiek niveau. We wisten dat het virus zich over de hele wereld had verspreid, maar we hadden niet verwacht dat de scheiding zolang zou duren. In ons geval heeft het meer dan 6 maanden geduurd voor we weer samen waren, na heel wat veel administratieve poespas in China en België en na zes geannuleerde vliegtickets. Vluchten en de aflevering van visa voor China staan nog altijd op een laag pitje.
Ons gezin is weer samengekomen net bij het begin van onze quarantaine van 14 dagen in ons appartement in Shanghai na een Covid-test voor mijn zoon en mijn echtgenote bij vertrek uit en bij aankomst in China en een nacht in het hotel in afwachting van het resultaat. Elke dag bestelden we online wat we nodig hadden om te eten, en dat werd netjes voor de deur gelegd. Maar met het verbod de deur meer dan 4 keer per dag te openen en met elektronische controle.
De school is weer opengegaan op het einde van de quarantaine. De kinderen hebben dus geen dag school gemist. Temperatuurcontrole, handen wassen en een masker dragen in de bus zijn gewoontes geworden.
Het leven in Shanghai is nu nagenoeg weer normaal. Het dragen van een masker in gesloten openbare ruimten is nog het enige zichtbare teken van de epidemie die we hebben doorgemaakt. Jammer genoeg mogen we de stad niet verlaten. Anders moeten we weer in quarantaine gaan. Ik heb de stad niet meer verlaten sinds 30 januari.
Als ik zie hoe het aantal gevallen in Europa weer stijgt, hoe moeilijk het is beslissingen te nemen, de discussies tegen de wetenschappen ook vanwege wetenschappers zelf en politici en de verschillen in zienswijze in de bevolking, houd ik mijn hart vast voor de komende winter.
Over de auteur
Dr. Nathanael Goldman is een Belgische kinderarts, die leeft en werkt in Shanghai, China. Voor meer info over dr. Goldman klikt u op de URL in de rechterkolom.
Bron: https://www.worldometers.info/coronavirus/#countries
MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.
MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.
