Gevorderde niet-kleincellige longkanker: een optie voor patiënten die niet reageren op immunotherapie?
Een substudie van de fase II-studie Lung-Map reikt een oplossing aan voor patiënten met een gevorderde niet-kleincellige longkanker die niet reageert op checkpointremmers. De mediane totale overleving was significant beter met een combinatie van een PD-1-antagonist en een VEGFR2-antagonist dan met de referentiebehandeling: respectievelijk 14,5 en 11,3 maanden. Het veiligheidsprofiel was aanvaardbaar. 42% van de patiënten die de combinatietherapie kregen, en 60% van de patiënten die de standaardbehandeling kregen, hebben graad ≥ 3-bijwerkingen ontwikkeld.
Een gemetastaseerde niet-kleincellige longkanker (NSCLC) wordt behandeld met een PD-1- of een PD-L1-antagonist in monotherapie of in combinatie met een CTLA-4-antagonist. Bij een aantal patiënten wordt de tumor echter resistent en dan zijn er maar weinig therapeutische mogelijkheden meer. In eerdere studies zijn heilzame effecten waargenomen met een combinatie van een antagonist van de receptor voor VEGF (Vascular Endothelial Growth Factor) en een PD-1-antagonist, in casu respectievelijk axitinib en pembrolizumab, bij patiënten met een gevorderde nierkanker. De IMPower 150-studie is de eerste studie die heeft aangetoond dat een combinatie van bevacizumab, een PD-1-antagonist en chemotherapie de progressievrije overleving (PFS) en de totale overleving verbetert bij patiënten met een NSCLC. Vandaar het idee om patiënten met een gevorderde NSCLC bij wie de tumor was verergerd na behandeling met een checkpointremmer en twee cytostatica waaronder een platinaverbinding, te behandelen met pembrolizumab, een PD-1-antagonist, en ramucirumab, een VEGFR2-antagonist.
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen