John F. Kennedy: een syndroom van Schmidt?
Wanneer hij verhuist naar het Witte Huis is John F. Kennedy (1917-1963) ernstig ziek, ondanks zijn 43-jarige leeftijd en jeugdig uiterlijk.
Er was waarschijnlijk een verband tussen zijn rugproblemen - hij kon niet alleen zijn sokken en schoenen aantrekken - en een grote overdosering van glucocorticoïden. Hij kreeg die voorgeschreven voor chronische darmproblemen waarmee hij kampte sinds de leeftijd van 13 jaar. Heel waarschijnlijk ging het hier over een chronische inflammatoire darmziekte, die toen nog niet gekend was. De behandeling veroorzaakte een secundaire osteoporose, met compressiefracturen van de wervelkolom en constante rugpijn.
Daar bovenop kwam in 1947 nog de diagnose van chronische bijnierschorsinsufficiëntie (ziekte van Addison). Volgens een meer recente hypothese zou John Kennedy geleden hebben aan een auto-immune polyendocrinopathie type II, ook gekend onder de naam van het syndroom van Schmidt. Het is een reeks van concomitante endocriene problemen die opduiken bij het begin van de ziekte van Addison. Auto-immune endocrinopathie type II duikt meestal op bij het begin van de volwassenheid.
Een ander teken pleit voor deze hypothese: zijn zus Eunice had ook de ziekte van Addison en zijn zoon John F. Kennedy Jr. de ziekte van Basedow.
