Behandeling van refractaire epilepsie. Van muizen naar de mens, hoop op gentherapie
Een Franse groep heeft aangetoond dat blokkering van de kaïnaatreceptoren, waarvan sommige het eiwit GluK2 bevatten, de transmissie van exciterende boodschappen vermindert en epilepsieaanvallen tegengaat in een diermodel. De behandeling bestaat in toediening van een aan een adenovirus gebonden RNA, dat zich gaat binden aan het mRNA van het GluK2, waardoor de productie van dat eiwit stilvalt. In een ex-vivostudie op hersenweefsels van patiënten bij wie de epilepsiehaard chirurgisch was verwijderd, verminderde toediening van het therapeutische RNA de met aanvallen samenhangende neuronale activiteit drastisch.
Ongeveer een derde van de epilepsiepatiënten reageert niet op de klassieke anti-epileptica. Als de ligging van de epilepsiehaard bekend is en als die toegankelijk is, kan dan een ablatie worden overwogen. Die chirurgie kan echter bijwerkingen veroorzaken en de resultaten zijn niet zo denderend. Daarom zoeken vorsers naar nieuwe strategieën voor die patiënten. Gentherapie blijkt veelbelovend te zijn, maar is een erg complexe behandeling. Bij temporaleepilepsie creëert knopvorming uit granulaire cellen van de gyrusdentatus een aberrant epileptogeen netwerk tussen die cellen, dat werkt via ectopisch tot expressie gebrachte GluK2/GluK5-bevattende kaïnaatreceptoren. Vermoed wordt dat die receptoren de epileptische ontladingen in de hippocampus triggeren. In 2014 heeft een studie bij muizen met temporale epilepsie het mogelijke nut van die weg aangetoond. Uitschakeling door gentherapie van grik2, het gen dat codeert voor de subeenheid GluK2 van de kaïnaatreceptoren, of farmacologische remming van de GluK2/GluK5-receptoren resulteerde in een daling van het aantal spontane en recidiverende epilepsieaanvallen. Die stoffen waren echter veel te toxisch voor de mens.
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen