Biosimilars van bevacizumab bij niet-kleincellige longkanker

Het EMA in Europa en de FDA in de Verenigde Staten hebben 5 biosimilars van bevacizumab goedgekeurd, het eerste in 2017 en het laatste in 2023. De goedkeuring is gegeven op grond van de resultaten van fase III-studies. Bevacizumab in combinatie met chemotherapie wordt gebruikt bij de behandeling van NSCLC, maar de indicaties ervoor worden alsmaar breder. De incidentie van NSCLC stijgt als gevolg van roken, luchtvervuiling en blootstelling aan toxische stoffen. De nood aan dergelijke behandelingen (en de daaruit voortvloeiende kosten) stijgt dan ook gestaag. Om die reden vragen de gezondheidsautoriteiten van de meeste ontwikkelde landen biosimilars voor te schrijven. De vergunning voor het in de handel brengen van de 5 biosimilars is verleend op grond van studies van gelijkwaardigheid aan het referentieproduct. Maar worden ze ook in het reële leven voorgeschreven? Xinyi Zhang et coll. (Baotou, China) hebben een studie uitgevoerd waarin ze retrospectief de gegevens van 2021 tot 2023 hebben doorgenomen van 1058 patiënten met een gemetastaseerde of plaatselijk gevorderde niet-kleincellige longkanker die een behandeling hadden gekregen met bevacizumab in een dosering van 15 mg/kg iv om de 21 dagen. 452 patiënten hadden het referentieproduct gekregen en 606 een van de 5 biosimilars. De patiënten waren gemiddeld 60,5 jaar oud (56,52% mannen).

Even effectief, hoger risico op bijwerkingen, maar verschil niet significant

Geen enkele patiënt is in complete remissie gegaan. Het responspercentage, het percentage partiële respons en het percentage objectieve respons waren vergelijkbaar in de twee groepen. Zo bedroeg het percentage objectieve respons 29,79% met biosimilars en 27,41% met het referentieproduct. De progressievrije overleving (PFS) hing af van de radiotherapie, de behandelingslijnen en de combinatie van behandelingsschema's. De intensiteit van de dosering en genetische factoren hadden een verwaarloosbare invloed op de prognose. 

De vorsers hebben de patiënten in twee groepen ingedeeld: de patiënten die zijn overleden, en de patiënten die niet zijn overleden. Een voorgeschiedenis van roken, de functionele toestand, het stadium waarin de diagnose werd gesteld, en de comorbiditeit correleerden significant met het overlijdensrisico (p < 0,05), de leeftijd, het geslacht en het behandelingsschema (biosimilar of referentieproduct) niet.

De auteurs hebben ook de veiligheid van de biosimilars geëvalueerd. De incidentie van bijwerkingen als gevolg van de behandeling was iets hoger in de biosimilargroep (75,11%) dan met het referentieproduct (72,78%). Het risico op hypertensie bij de 70-plussers die een hoge dosering van bevacizumab hadden gekregen, was significant hoger met biosimilars dan met het referentieproduct (p < 0,05). Er was geen significant verschil in de incidentie van hypertensie tussen de twee groepen na uitsluiting van patiënten met een voorgeschiedenis van hypertensie en de patiënten die een biosimilar in zeer hoge dosering hadden gekregen.

Bijwerkingen zijn waargenomen bij 76,42% van de patiënten. Het ging meestal om graad 1- of graad 2-bijwerkingen (asthenie, luchtweginfectie, leukopenie, trombocytopenie, bloeding …). Er is geen verschil in incidentie van graad 3/4-bijwerkingen tussen de twee groepen vastgesteld.

De frequentste bijwerkingen die zijn opgetreden tijdens behandeling met biosimilars, waren koorts (8,71%) en anemie (9,15%). De frequentie van anemie was hoger met het referentieproduct (15,33%) dan met biosimilars.

De studie bevestigt dus dat biosimilars van bevacizumab even effectief en veilig zijn bij de behandeling van een plaatselijk gevorderd of gemetastaseerd NSCLC als het referentieproduct.

Bron:

Zhang X, Chu X, Wang J et coll. Retrospective analysis of survival and safety of bevacizumab biosimilar and original drug combination chemotherapy in non-small cell lung cancer. Front Oncol. 2024 Oct 15:14:1437762. doi: 10.3389/fonc.2024.1437762.