En semaglutide binnenkort ook bij type 1-diabetes
In een gerandomiseerde studie, die is gepubliceerd in het tijdschrift NEJM Evidence, resulteerde toevoeging van semaglutide aan de behandeling van zwaarlijvige type 1-diabetespatiënten die een systeem voor automatische afgifte van insuline gebruikten, in een betere glykemiecontrole en een gewichtsdaling.(1),(2)
Systemen voor automatische toediening van insuline in een gesloten of halfgesloten lus verbeteren de glykemiecontrole bij type 1-diabetes. Maar bij circa de helft van die patiënten worden de streefwaarden voor de glykemie niet behaald. Een ander probleem is dat alsmaar meer type 1-diabetespatiënten te veel wegen of zwaarlijvig zijn, wat invloed heeft op de glykemiecontrole en het cardiorenale risico verhoogt.
Al enkele jaren worden type 2-diabetespatiënten met succes behandeld met nieuwe GLP-1-receptoragonisten zoals semaglutide: betere glykemiecontrole en daling van het lichaamsgewicht. Viral Shah et coll. (Indianapolis, Verenigde Staten) hebben daarom semaglutide uitgetest bij zwaarlijvige type 1-diabetespatiënten die met een geslotenlussysteem werden behandeld. Hun studie, de ADJUST-T1D-studie, werd niet direct gefinancierd door een firma (die echter wel de medicatie gratis heeft geleverd), maar door Breakthrough T1D, een Amerikaanse instelling die onderzoek verricht naar type 1-diabetes.
HbA1c-gehalte, BMI, time in range
De studie is uitgevoerd bij 72 volwassenen met type 1-diabetes die gebruik maakten van een systeem voor automatische toediening van insuline (continue glucosemonitoring + pomp). Ze werden gerandomiseerd naar semaglutide tot 1 mg subcutaan per week of een placebo gedurende 26 weken.
Het primaire eindpunt van de studie was een samengesteld eindpunt van de volgende elementen: glykemie bij continue glucosemonitoring gedurende minstens 70% van de tijd binnen de streefwaarden, zijnde 70-180 mg/dl, (‘time in range') en minder dan 4% van de tijd beneden 70 mg/dl en een gewichtsdaling van minstens 5%.
Na 26 weken beantwoordde 36% van de patiënten van de semaglutidegroep aan dat samengestelde criterium tegen geen enkele van de controlegroep.
De toevoeging van semaglutide aan de automatische insulinetoediening resulteerde voorts in een daling van het HbA1c-gehalte met 0,3 percentpunten en een stijging van de time in range met 8,8 percentpunten, dus een winst van circa 2,1 uur.
Opvallend was vooral de daling van de tijd dat de glykemie boven de streefwaarden lag, met gemiddeld 8,4 percentpunten, zonder significant verschil in de tijd dat de glykemie lager was dan 70 mg/dl (aanvankelijk bijna 1% in beide groepen).
Op het einde van de studie bedroeg het percentage patiënten waarbij de glykemie gedurende meer dan 70% van de tijd binnen de streefwaarden lag (de aanbevolen doelstelling van de behandeling), 38,9% in de semaglutidegroep en 19,4% in de controlegroep.
Het gewicht was gemiddeld 8,8 kg meer gedaald in de semaglutidegroep dan in de placebogroep en de BMI was met gemiddeld 3,1 kg/m² meer gedaald. Na 26 weken was driekwart van de patiënten van de semaglutidegroep meer dan 5% vermagerd (tegen slechts 8,3% van de patiënten van de controlegroep) en was de BMI gedaald tot minder dan 30 kg/m² bij respectievelijk 41,7% en 5,6% van de patiënten.
Minder nood aan insuline
De toevoeging van de GLP-1-agonisten verminderde ook de insulinebehoefte van de patiënten. Na 26 weken was de hoeveelheid insuline met 22,3 eenheden per dag gedaald in de semaglutidegroep en eveneens met 22,3 eenheden in de controlegroep (daling van de hoeveelheid basale en prandiale insuline met respectievelijk 9,8 en 12,5 eenheden).
In elke groep zijn twee episoden van ernstige hypoglykemie opgetreden en geen enkel geval van diabetische ketoacidose.
Bronnen:
- Shah V, Akturk H, Kruger D et coll. Semaglutide in Adults with Type 1 Diabetes and Obesity. NEJM Evid. 2025 Jun 23:EVIDoa2500173. doi: 10.1056/EVIDoa2500173.
- Rosen C. Semaglutide for Type I Diabetes - A New Twist on an Old Story. NEJM Evid. 2025 Jun 23:EVIDe2500178. doi: 10.1056/EVIDe2500178.