Kolder in tijden van Covid-19
BRUSSEL 03/12 - Als stuurman aan de wal kijk ik naar de woelige zee. Ik zie een kleine Napoleon op zijn fregat, die onder druk van de maritieme schooldirecties en schipper-syndicaten het licht als laatste wil laten branden in zijn kombuis.
Als direct gevolg hiervan moeten de ziekenboegen binnenkort het licht doven in hun vooronder gezien de eindeloze toestroom van matrozen met scheurbuik. Alle hangmatten zijn bezet. Matrozen met antrax krijgen geen verzorging meer. De chirurg kijkt wezenloos voor zich uit.
Ik zie een ander schip, het allergrootste moederschip. Het ligt 24 vadem diep, bijna gekapseisd, achterplecht reeds onder water, door het gewicht van een overtal aan stuurmannen, en ontevreden kooplieden, die betere oorden opzoeken bij gebrek aan het door de pest gedecimeerde cliënteel. Het schip dreigt te vergaan.
Vous désirez lire la suite de cet article ?
Inscrivez-vous
MediQuality offre à ses membres la possibilité de s'exprimer concernant des sujets médicaux et/ou d'actualité. Ces opinions reflètent l'avis personnel de leur(s) auteur(s) et n'engagent qu'eux.
