Twee jaar corona: een blinde vlek
BRUSSEL 31/01 - We zijn onderhand bijna twee jaar ver in de pandemie. Speculeren over een nakend einde van de pandemie lijkt misschien een leuk tijdverdrijf, meer dan wat intellectuele spielerei is het niet. Er zijn inderdaad elementen die reeds wijzen op wat we gemakshalve het post-covid tijdperk kunnen noemen. Evengoed zijn er signalen dat we dit virus nog een tijdje naast ons zullen moeten dulden als vervelende stoorzender.
Nu het sociale verkeer weer wat intenser wordt, na maanden van een meer afstandelijke manier van communiceren, valt me toch wel iets bijzonder op.
Als je vrienden of kennissen terugziet na een lange tijd van noodgedwongen de pauzeknop ingedrukt te hebben, wordt er bijna als vanzelf gesproken over het pre-covid tijdperk, en de huidige tijd.
Het valt op dat in discussies of bij het oprakelen van ervaringen uit het verleden, die twee voorbije jaren overkomen als een blinde vlek, een periode waarin de contacten zo schaars waren, althans de fysieke, dat het lijkt alsof we ineens, in een mum van tijd, twee jaar ouder zijn geworden. Zonder het goed en wel te beseffen zijn de twee pandemiejaren voorbijgevlogen. Relaties liepen op de klippen, vriendschappen verwaterden, onze levens werden letterlijk dooreengeschud. Deze periode van relatieve stilstand bleek voor sommigen echter ook een onverwachte bron van inspiratie en herbronning. Het was niet allemaal kommer en kwel.
Vous désirez lire la suite de cet article ?
Inscrivez-vous
MediQuality offre à ses membres la possibilité de s'exprimer concernant des sujets médicaux et/ou d'actualité. Ces opinions reflètent l'avis personnel de leur(s) auteur(s) et n'engagent qu'eux.
