Nood aan meer studies over prostaatkanker bij seksuele minderheden
Het lijkt er sterk op dat de epidemiologie, diagnose en behandeling van prostaatkanker bij seksuele minderheden - homo en biseksuelen en transvrouwen - niet dezelfde is, zelfs ongelijk, in vergelijking met heteroseksuele mannen. Data hierover bij deze “verborgen populatie” ontbreekt nog steeds. Hoog tijd om hiernaar wat meer onderzoek te doen, aldus de eindconclusie van een recent gepubliceerde Amerikaanse reviewstudie.
Verband soi's en risico van prostaatkanker
Wat de epidemiologie betreft, uit studies blijkt dat de gemiddelde leeftijd waarop de diagnose van prostaatkanker valt bij homoseksuele mannen lager is dan bij hun heteroseksuele evenknieën. Cave: beperkingen in de rapportering van seksuele geaardheid en vertekende steekproeven kunnen deze bevinding beïnvloeden. Het geschatte aantal homo- en biseksuele mannen en transvrouwen met prostaatkanker in de VS zou schommelen tussen 49.500 en 198.000. Wat het verband tussen seksuele geaardheid en het risico van prostaatkanker aangaat, luiden de conclusies van sommige studies dat er sprake was van hogere risico's die verband hielden met een voorgeschiedenis van seksueel overdraagbare infecties (soi's) of partners van hetzelfde geslacht. Risicofactoren voor prostaatkanker bij homoseksuele mannen zijn onder meer exogeen gebruik van testosteron en anabole steroïden, gebruik van finasteride, vetrijke voeding, anale seks, hiv-status, antiretrovirale therapie en communicatie tussen patiënt en arts. Onderzoek naar het verband tussen hiv/aids en prostaatkanker leverde tegenstrijdige resultaten op. Sommige studies wijzen in de richting van een hoger risico voor het PSA-tijdperk en een lager risico tijdens het PSA-tijdperk en antiretrovirale therapie.
Vous désirez lire la suite de cet article ?
Inscrivez-vous