Gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker. Indrukwekkende gegevens over de overleving in de TALAPRO-2-studie
In de TALAPRO-2-studie was de totale overleving bij patiënten met een nieuw gediagnosticeerde gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker significant beter met een eerstelijnstherapie met talazoparib + enzalutamide, ongeacht of er al dan niet afwijkingen van de DNA-herstelgenen waren. Dat is dus een bevestiging van een nieuwe standaardbehandeling in die indicatie. Samenvatting van de gegevens die dr. N. Agarwal (USA) heeft gepresenteerd op het congres van de ASCO-GU 2025.
De prognose van gemetastaseerde castratieresistente prostaatkanker blijft slecht hoewel significante therapeutische vooruitgang is geboekt. De 5 jaarsoverleving is van de grootteorde van 30% en de mediane totale overleving is < 3 jaar. In een aanzienlijk aantal gevallen vertoont de tumor een of meer afwijkingen van genen die meespelen bij het herstel van DNA door homologe recombinatie (HRR). Dat is dan ook het rationale van een combinatie van een PARP-remmer (remmer van het poly-(ADP-ribose)polymerase) en een hormoontherapie van een nieuwe generatie, de referentiebehandeling. In drie fase 3-studies, namelijk PROPEL, MAGNITUDE en TALAPRO-2, zijn veelbelovende resultaten behaald met 3 verschillende PARP-remmers, namelijk olaparib, niraparib en talazoparib, in combinatie met abirateron of enzalutamide. In de TALAPRO-2-studie werden 2 groepen patiënten behandeld met talazoparib: een groep niet-geselecteerde patiënten en een groep patiënten met een tumor met mutaties van de DNA-herstelgenen. Op het congres zijn de eindresultaten over de overleving zonder radiografische progressie (rPFS), het primaire eindpunt, en de totale overleving, het secundaire eindpunt, bij de patiënten van de eerste groep gepresenteerd.1
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen