Rugpijn en zitten: het fenomeen gaat terug tot het oude Egypte!
Handarbeiders ervaren vaak rugklachten, maar kantoorwerk is een plaag geworden voor het hele lichaam, zo erg dat het als nieuw roken wordt beschouwd. Het verschijnsel is niet nieuw: het onderzoek naar de skeletten van Egyptische schriftgeleerden toont botmisvormingen aan…
Bij mensen die een zittende baan hebben zijn rug- en nekpijn en verzwakking van de bil de meest voorkomende klachten. Thuiswerken verergert de problematiek wanneer mensen gewoon op de keukentafel werken, zonder ergonomische stoel, steun voor de armen of met een laptop met geïntegreerd scherm. De studie van een team geleid door Petra Brukner Havelková van het Tsjechisch Nationaal Museum in Praag is dus relevant, hoewel ze de gehele gezondheid niet kan bestuderen. Het team heeft de botten onderzocht van 69 volwassen mannen die tussen 2.700 en 2.180 voor Christus in de necropolis van Abusir in Egypte zijn begraven. Dertig van de mannen waren schrijvers.
In het derde millennium voor Christus hadden mannen met schrijfvaardigheid een bevoorrechte positie in de oude Egyptische samenleving, aangezien slechts 1% van de bevolking geletterd zou zijn. Geletterdheid en schrijfvaardigheid/schrijfvaardigheid vormden een essentieel aspect van de werkzaamheden van alle administratieve ambtenaren. Afhankelijk van hun hiërarchische rang binnen een bepaald ambt, wordt verondersteld dat de werkactiviteit van deze ambtenaren voornamelijk bestonden uit het schrijven van administratieve documenten.
Onderzoek dat zich richt op deze functionarissen met een hogere sociale status ("schriftgeleerden") richt zich meestal op hun titels, schriftstandbeelden, iconografie, enz., maar de individuen zelf en hun skeletresten zijn verwaarloosd. Het doel van deze studie is om te onderzoeken of repetitieve taken en aangehouden houdingen in verband met schrijfactiviteit zich kunnen manifesteren in skeletveranderingen en om mogelijke beroepsrisicofactoren te identificeren.
Het oude Egypte biedt een relevante basis: uit archieven, wandreliëfs, graven en standbeelden leidden de onderzoekers ook de houding af waarin schrijvers destijds werkten: ze zaten onder andere lange tijd in kleermakerszit met hun hoofd naar voren gebogen, hun ruggengraat gebogen en hun armen niet ondersteund.
In totaal zijn er 1767 items vastgelegd, waaronder entheseale veranderingen, niet-metrische kenmerken en degeneratieve veranderingen. Statistisch significante verschillen tussen de schrijvers en de referentiegroep toonde een hogere incidentie van veranderingen bij schrijvers aan. Ze waren vooral zichtbaar in het optreden van artrose van de gewrichten. Het langdurig in kleermakerszit zitten of knielen, evenals de repetitieve schrijfopdrachten en het afstellen van de biezen pennen tijdens schrijfactiviteiten, leidde tot een ernstige overbelasting van de kaak-, nek- en schoudergebieden.
Bepaalde degeneratieve gewrichtsveranderingen kwamen bij hen vaker voor dan bij mannen in andere beroepsgroepen, bijvoorbeeld aan de rechterzijde van het schoudergebied en op de hand, en ook op de wervelkolom, met name op de cervicale wervelkolom. De wetenschappers verduidelijken dat veranderingen in de knieën, heupen en enkels werden geassocieerd met een gedeeltelijk knielende of gehurkte houding. Gedegenereerde kaakgewrichten werden ook gevonden bij de schrijvers, waarschijnlijk omdat de mannen op afgeschuinde biezenstengels kauwden om borstelachtige uiteinden te vormen waarmee ze hiërogliefen konden schrijven, totdat deze rond 100 voor Christus werden vervangen door Griekse rietpen.
Laten we ons richten op problemen die vergelijkbaar zijn met die van onze samenleving: er werd een hogere incidentie van artrose vastgesteld in het rechter sleutelbeen, de rechter humeruskop en de wervels, met name de halswervels (C1, C2, C3, C7) en de T7 en L5. Een statistisch significant hogere incidentie van EC bij de schriftgeleerden werd opgemerkt op twee aanhechtingsplaatsen: het opperarmbeen (de rand van de linker entheses van de subscapularis en de rechter infra-/supraspinatus) en het linker heupbeen (zitbeenknobbel), terwijl in het referentiemonster uitsluitend de gluteus maximus werd aangetroffen.
Of hoe geschiedenis zich voortzet…
Bron:
