COVID-19. Een Nederlandse VUB geneeskundestudente getuigt over de pandemie (deel 1)
BRUSSEL 01/04 - Het leek pas gisteren toen ik alleen in een lokaal was met twee assistenten voor het vak ‘De Cel: Structuur en Functie'. Na een opdracht bleef ik als laatst achter want ik breng altijd (te) veel detail in mijn tekeningen. In gesprek bleken onze meningen wat verdeeld. Ik dacht zoals wel meer jongeren: de media gooit er nu een vergrootglas op, maar de nummers van de ‘gewone' griep zijn pas écht schrikbarend! De ene assistent zei dat het wellicht net als de Mexicaanse griep was; het komt en het gaat. De andere assistent gaf aan dat hij dacht dat het véél erger was, dan wij toen inschatten. Een week later zou de school sluiten.
Ik sluit me nu aan bij de mening van de tweede assistent. Ik woon in Nederland aan de grens, de provincie die eerst als ‘het Hollandse epicentrum' werd aangeduid. Ik zie de beelden in Italië en Spanje en ik wil helpen. Ik ben al verpleegkundige en studeer nu door voor arts; érgens kan ik mezelf toch wel nuttig maken?! Maar ik heb een auto-immuunziekte; mijn lichaam ziet de eigen organen als ‘vreemd weefsel' en maakt die daarom zelf stuk. Mijn zus huilde toen ik me bij een organisatie wilde aansluiten om te helpen. Als de ziekte mij zal treffen en bij een tekort aan beademingsapparatuur, ervoor gekozen zal worden om mij te laten gaan omdat ik al ‘beschadigd' ben en niet oud zal kunnen worden is onverdraagbaar voor haar. Toen heb ik ervan afgezien.
Wilt u de rest van dit artikel lezen?
Registreer gratis om toegang te krijgen tot de volledige inhoud van MediQuality op al uw schermen
MediQuality biedt haar leden de mogelijkheid hun mening te uiten over actuele en/of medische kwesties. Deze opinies weerspiegelen de persoonlijke mening van hun auteur en vallen onder diens verantwoordelijkheid.
